Η μαμά Άννα με τον μπαμπά Πάνο αποφάσισαν να ξεκουραστούν για λίγες μέρες στο πατρικό σπίτι στη Θεσσαλονίκη. Η Ζωή και ο Γιώργος ήταν όλο χαρά γιατί ήξεραν, πόσο πολύ όμορφα θα περνούσαν εκεί. Αφού ετοιμάστηκαν μπήκαν στο αυτοκίνητό τους και ξεκίνησαν. Στο δρόμο η μαμά τους εξηγούσε διάφορες απορίες και ο μπαμπάς τους έδειχνε τα ποτάμια, τα βουνά, τις πεδιάδες, τις λίμνες. Τραγουδούσαν και γελούσαν και δεν κατάλαβαν, πότε έφτασαν στη Θεσσαλονίκη!
''' Μαμά πόσο μεγάλη αυλή έχετε σε αυτό το σπίτι! είπε η Ζωή .Φαντάζομαι πόσο πολύ παιχνίδι έκανες εδώ !είπε ο Γιώργος. Καθήστε λίγο να πάμε τα πράγματα μέσα και θα σας τα πω όλα'' είπε η μαμά. Ελάτε να δείτε το δωμάτιό μου. Είναι στη σοφίτα. Τα παιδιά πρώτη φορά έβλεπαν σοφίτα και μάλιστα είχε ένα μικρό παράθυρο που έβλεπε στον κήπο. Τι ωραία που είναι εδώ πάνω !είπαν όλο χαρά τα παιδιά. Μέχρι να μαζέψω τα πράγματα, παίξτε με τα παιχνίδια της μαμάς και μετά θα βγούμε βόλτα, είπε η Άννα. Αχ μια κότα σαν αληθινή ας την κουρδίσουμε Την ίδια στιγμή η κότα άρχισε να κακαρίζει και της πέφτει κάτω ένα αυγό. Πο πο τι πρωτότυπο παιχνίδι! Λίγο πιο κει ήταν ένας παππούς που κρατούσε στα χέρια του ένα ποτήρι και μόλις τον κούρδισαν τα παιδιά σήκωσε το ποτήρι κι άρχισε να πίνει , μέχρι που κοκκίνισαν τα μάτια του και τα μάγουλά του! Πρώτη φορά βλέπω τέτοια παιχνίδια! Θέλω να τα δω όλα πως λειτουργούν, είπε ο Γιώργος. Είναι από την Ιαπωνία έχει πει η μαμά. Τα έφερε ένας θείος της. Στο διάστημα αυτό η Ζωή πλησίασε μια φιλντισένια μπιζουτιέρα που ήταν ζωγραφισμένη, με παγόδες δέντρα και λουλούδια. Ήταν σε μπλε χρώμα και είχε πέντε συρτάρια. Στο πάνω συρτάρι είχε ένα χρυσό κλειδάκι που κλείδωναν όλα τα υπόλοιπα. Στο κέντρο της μπιζουτιέρας υπήρχε τζάμι και έβλεπες μια πανέμορφη μπαλαρίνα να στέκεται στο ένα πόδι. Δίπλα της δέντρα μπονσάι και ροζ, κίτρινα και πράσινα τριανταφυλλάκια! Η Ζωή γύρισε το χρυσό κλειδί και αμέσως άρχισε να παίζει μια ωραία μουσική και η μπαλαρίνα να χορεύει πάνω στην κυκλική πίστα .Τι είναι αυτό το τέλειο; Τραβάει λοιπόν το πρώτο συρτάρι και ακούει μια φωνή να της λέει ´κάνε μια ευχή' Θέλουμε να είμαστε γεροί, είπαν τα παιδιά με ένα στόμα Να μη φοβόμαστε τις βροντές και τις αστραπές. Αυτό είναι πολύ εύκολο να γίνει είπε η μαγική φωνή. Σήμερα κι όλας να ζητήσετε από τη γιαγιά σας ,να σας κάνει την πίτα της αφοβίας και δε θα φοβηθείτε ποτέ!
Ανοίγουν το άλλο συρταράκι και ακούν πάλι τη φωνή Κάνε μια ευχή. Τα παιδιά είπαν αυθόρμητα να έχουμε ειρήνη και όχι πόλεμο.! Αυτό είναι πολύ δύσκολο, να γίνει ,γιατί οι μεγάλοι θέλουν πολλά και άλλα ακόμη πιο πολλά, για να είναι χαρούμενοι!
Ανοίγουν το τρίτο συρτάρι , πάλι η φωνή. Τ α παιδιά είπαν να αγαπάει ο ένας τον άλλο! Αυτό μπορεί να γίνει ,γιατί η αγάπη υπάρχει μέσα σας και είναι αγνή και αληθινή
Τώρα η σειρά του τέταρτου συρταριού. Τα παιδιά είπαν να έχουν καλούς φίλους δίπλα τους! Χρειάζονται για τα εύκολα και τα δύσκολα! Και αυτό νομίζω πως μπορείτε να το πετύχετε ,αν και εσείς είσαστε καλοί με τους φίλους σας .Τα αισθήματά μας είναι αμοιβαία!
Εξάλλου οι άνθρωποι γεννήθηκαν για ν ‘αγαπηθούν!
Και άμπρα κατάμπρα , ακούστηκε πάλι η φωνή. Αυτή την ευχή θα την κάνετε μαζί με τους γονείς σας. Εκείνη την ώρα ανέβαιναν πάνω η Άννα με τον Πάνο να πάρουν τα παιδιά .Μόλις άκουσαν τη γλυκιά φωνή ,είπαν με ένα στόμα να γεράσουμε μαζί και να βλέπουμε εσάς ευτυχισμένους στο δικό σας σπίτι! Γέλια ,χαρές και υποσχέσεις με μεγάλες αγκαλιές ήρθαν και έδωσαν στα παιδιά τόσο αισιοδοξία για τα χρόνια που θα έρχονταν!
''Μαμά το μόνο που πρέπει να κάνουμε τώρα, είναι αυτή τη μαγική πίτα που την τρως και δεν φοβάσαι τίποτα ''είπε η Ζωή
Και βέβαια πάμε για τη μαγική συνταγή, που θα τη φτιάξουμε μαζί με την γιαγιά μας!
Όταν κατέβηκαν κάτω η γιαγιά Μαρία τ ‘αγκάλιασε σφιχτά τα φίλησε και είπε ''Είμαι πολύ χαρούμενη που έχω τέτοια εγγόνια! ‘Να ζήσετε σαν τα ψηλά βουνά με αγάπη, υγεία καλούς φίλους και γεμάτη την καρδιά σας με καλά συναισθήματα για τους ανθρώπους γύρω σας!
Πάμε τώρα να βρούμε τη συνταγή της αφοβίας και να την κάνουμε ακόμη πιο δυνατή!!
Συνεχίζεται!