Να σας πω ένα μυστικό;
Όταν ήμουν μικρός καθόλου δεν ήθελα να κοιμάμαι.
Με το που μου έλεγε η μαμά μου ‘’καληνύχτα Δήμο'' εγώ ξεκινούσα τις ερωτήσεις.
-Γιατί πρέπει να πιώ γάλα ,μαμά;
Εκείνη με υπομονή μου εξηγούσε ότι το γάλα έχει ασβέστιο και μας κάνει γερά οστά.
-Τι είναι τα οστά έλεγα εγώ.
Εκείνη μου εξηγούσε ότι τα κόκκαλα λέγονται κι οστά.
-Πες μου κι άλλα πολλά της έλεγα !
-Λοιπόν το φεγγάρι το λέμε και σελήνη
Το ψωμί το λέμε και άρτο.
-Και γιατί μαμά πρέπει να τα λέμε έτσι κι έτσι;
-Δήμο μου η ελληνική μας γλώσσα είναι πολύ πλούσια, έλεγε εκείνη.
Εμείς μιλάμε τη δημοτική γλώσσα κι άλλοι την καθαρεύουσα.
Κι εγώ της έλεγα ότι μια μέρα θα τα μάθω όλα γι αυτό πρέπει να μου απαντάει στις
ερωτήσεις μου!
Αυτό ήταν !Από εκείνη τη στιγμή η μαμά άρχισε να με φωνάζει
Δήμο δημοσιογράφο.
Και τι κάνει παρακαλώ ο δημοσιογράφος ;τη ρώτησα γεμάτος περιέργεια.
-Παίρνει συνεντεύξεις μου είπε κι έφυγε από το δωμάτιο μου.
Το πρωί βγήκα στην αυλή μας για να παίξω κι εκείνη την ώρα τσουπ μπροστά μου
μια όμορφη πασχαλίτσα ή λαμπρίτσα.
Γέμισε χαμόγελο το πρόσωπό μου.
‘Απλωσα το χέρι μου κι εκείνη στρογγυλοκάθισε πάνω στην παλάμη μου.
-Γειά σου και χαρά σου σκαθαράκι μου.
‘’Γειά σου Δήμο ‘’μου σιγοψιθύρισε. Μόλις ξύπνησα από ένα βαθύ ύπνο!
-Τι λες ! της είπα! Πόσο κοιμήθηκες;
-Πολύ!
Είχα πέσει σε νάρκη!
-Και τι είναι νάρκη ;
-Είναι ένας βαθύς ύπνος που πέφτουν μερικά ζώα για ν ’αποφύγουν το τσουχτερό κρύο και
την έλλειψη φαγητού.
-Και πού είχες κοιμηθεί;
-Κάτω από μερικά φύλλα.
-Κρύωνες καθόλου κάτω από τα φύλλα;
-Μπα δεν κατάλαβα τίποτα!
Μόλις όμως ζεστάθηκα λίγο κατάλαβα ότι έπρεπε να βγω έξω!
Μια βόλτα έτσι για να ξεμουδιάσω!
-Α κατάλαβα πασχαλίτσα μου με πόση πείνα θα ξύπνησες!
- Τόσο που δεν αντέχω άλλο!
-Και τι θα φας αν επιτρέπεται;
- Ψάχνω για μελίγκρα από τα φυτά.
Ίσως πάρω και λίγο νέκταρ από τα λουλούδια!
Όμως πρέπει να πιω και νεράκι χωρίς αυτό δε γίνεται!
-Από φίλους πως τα πας;
-Έχω αρκετά έντομα φιλαράκια!
Βέβαια με προσέχει ο κηπουρός αλλά κι ο αγρότης!
-Από εχθρούς έχεις κανέναν;
-Βέβαια κι έχω.
Είναι μια αρλεκίνα πασχαλίτσα μέσα στην οικογένεια μου που στο πέρασμά της τα σαρώνει
όλα!
Μερικά έντομα αλλά και τα σπουργίτια με γλυκοκοιτάζουν.
Εγώ όμως πιο πολύ από όλα τρέμω τα φάρμακα που ρίχνουν οι άνθρωποι
για να μεγαλώσουν γρήγορα τα φυτά τους!
-Τι κάνεις εσύ για να αποφύγεις τους εχθρούς σου;
-Η φύση το πρόβλεψε κι αυτό.
Βγάζω ένα άσχημο υγρό από τις αρθρώσεις μου
και φεύγουν μακριά!
-Βλέπω έχετε πολλά χρώματα.
-Ναι είμαστε ομορφόσογο ,πολλές και διαφορετικές.
Έχουμε κόκκινες με μαύρες βούλες αλλά και μαύρες με κόκκινες βούλες.
Υπάρχουν και πορτοκαλί!
-Πασχαλίτσα μου θέλεις να σε φωνάζω Πόπη ;
-Ό,τι θέλεις φίλε μου Δήμο!
Λοιπόν Πόπη πασχαλίτσα πού είναι τα φτερά σου;
-Πονηρούλη Δήμο έκανες μια αδιάκριτη ερώτηση!
Όμως θα σου πω!
-Τα φτερά είναι καλά κρυμμένα και διπλωμένα κάτω από το ΄΄αμάξωμά μου΄΄!
-Πόπη πασχαλίτσα μου πολύ σ αγαπώ.
Πώς σας φάνηκα σας δημοσιογράφος;
Να συνεχίσω;