Έπεφταν σαν άνθη
απ’ τον ουρανό
οι λευκές νιφάδες
σε αργό ρυθμό.
Τα παιδιά δεν ξέρουν ούτε παρελθόν ούτε μέλλον. Απολαμβάνουν απλά το παρόν.
Αυτό ήθελε κι η Βασιλίτσα μας να χαρεί μιας κι ο μπαμπάς της
έδωσε δώρο ένα όμορφο κόκκινο ποδήλατο.
''Θα μου μάθεις μπαμπά να κάνω'';ρώτησε τον πατέρα της δίνοντάς
του ένα γλυκό φιλί.
''Μια στιγμή παιδί μου να τελειώσω κι ύστερα θα έχουμε όλο το χρόνο
δικό μας ''της έλεγε εκείνος.
''Μαμά μπορείς εσύ να μου μάθεις να κρατιέμαι πάνω στο ποδήλατο'';
παρακαλούσε τη μητέρα της.
''Ένα λεπτό κι έφτασα ''ανταπαντούσε η κυρία Βασιλική.
Τελικά η περιέργεια αυτή η φυσική τάση των παιδιών την έκανε να βγει
μόνη της έξω και να δοκιμάσει το δώρο της.
Χωρίς να υπολογίζει τις πιθανές συνέπειες.
Έπεσε πάνω σ'ένα δέντρο,τράκαρε με το έλκηθρο,παραλίγο να χτυπήσει
ένα ξωτικό και συνέχιζε .
''Που πας χωρίς προπόνηση '' ; της φώναξε ο Ρούντολφ που την ήξερε καλά.
''Κόψε λίγο ταχύτητα θα χτυπήσεις άσχημα '' της είπε κι ο μεγάλος τάρανδος''.
Η Βασιλίτσα δεν άκουγε τίποτα.
Κάποια στιγμή βγήκε έξω η κυρία Βασιλική και της είπε
''Η περιέργεια είναι το φυτίλι στο κερί της μάθησης μα εσύ παιδί μου
το παράκανες! Είμαστε τυχεροί που δεν έπαθες κάτι πολύ σοβαρό''.
''Μα δεν είχατε χρόνο για μένα κι εγώ δεν μπορούσα να περιμένω και
να κοιτάζω το δώρο μου''είπε λυπημένο το κορίτσι.
''Ξεκινάμε αμέσως τώρα την προπόνηση ''είπε εκείνη χαμογελαστά και
τραγουδώντας ξεκίνησαν.
''Πάνω στο ποδήλατο
νιώσε σιγουριά
η καρδιά σου θέλει
μόνο τη χαρά!
Και το δέντρο στην αυλή
που ήτανε ξερό
τα κλαδιά του γέμισε
με λευκό ανθό''.
O καθένας μας φέρνει διάφορες εικόνες στο μυαλό του
όταν ακούει τη λέξη Χριστούγεννα.
Εικόνες πλασμένες από αναμνήσεις, από τη φαντασία μας,
από προσδοκίες, από ταινίες.